و من امید تو را داد وه بر باد

و من سلام خودش را دوباره پاسخ داد

و من که محو شد در تو نقطه اش جاماند

دوباره از دل آن نقطه ی معلق زاد

و من که زاده شد از بطن غصه و غم

دوباره غصه و غم کرد دنیایش شاد

و من شاد بسان غمی که زاده شود

زماجرای زمانه ز حسرت بی داد

و من کسی نبود بجز فرد سوم شخص

که غایب است همیشه ، همیشه غایب باد

و من

                حضور سلام تو را

                                              ندید انگار

که زد سلام خودش را دوباره پاسخ داد.